Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, εβγαίν’ από την Πόλιν, ουδέ ’ς σ’ αμπέλια ’κόνεψεν, ουδέ ’ς σα περιβόλια, επήγεν και ν’ εκόνεψεν ’ς σ’ Αγια-Σοφιάς την Πόρταν. Έδειξεν τ’ έναν το φτερόν, ’ς σο αίμαν βουτεμένον. Και ’ς σ’ άλλο το φτερόν αθε, χαρτίν βαστά γραμμένον. Ατό κανείς ’κί αναγνώθ’, κανείς ξέρει ντο λέγει, μηδέ κι