Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο σε κρίσιμο σταυροδρόμι – Η σιωπή των μεταγραφών είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου
Η μεταγραφική περίοδος άνοιξε επίσημα την 1η Ιουλίου και σχεδόν είκοσι ημέρες μετά, η εικόνα στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κοζάνης και γενικότερα όλων των ΕΠΣ δεν θυμίζει σε τίποτα προηγούμενες δεκαετίες.
Οι έντονες μετακινήσεις ποδοσφαιριστών από ομάδα σε ομάδα, που άλλοτε μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον του καλοκαιριού, έχουν περιοριστεί αισθητά, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα σε όσους παρακολουθούν χρόνια το τοπικό ποδόσφαιρο.
Τι έχει αλλάξει; Γιατί οι μεταγραφές είναι πλέον τόσο λίγες; Οι ποδοσφαιριστές επιλέγουν τη σιγουριά της ομάδας τους αντί για το ρίσκο μιας αλλαγής; Έχει μειωθεί σημαντικά η «δεξαμενή» των διαθέσιμων ποδοσφαιριστών; Ή μήπως οι ομάδες που διαθέτουν ακαδημίες επενδύουν πλέον στα δικά τους παιδιά, δίνοντας προτεραιότητα στην εξέλιξη των ποδοσφαιριστών που έχουν αναδείξει;
Όλοι οι παραπάνω λόγοι έχουν βάση, αν και φέτος παρατηρείται το παράδοξο οι σημαντικότερες μεταγραφές εδώ στο Νομό Κοζάνης να πραγματοποιήθηκαν μεταξύ ομάδων που διαθέτουν οργανωμένα τμήματα υποδομών. Αυτό δείχνει πως κάθε περίπτωση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, χωρίς όμως να αλλάζει τη μεγάλη εικόνα.
Και η μεγάλη εικόνα είναι μία: το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ιστορίας του.
Τα τελευταία χρόνια οι ομάδες λιγοστεύουν, αρκετοί ιστορικοί σύλλογοι αναστέλλουν τη λειτουργία τους και πολλά μικρά χωριά αδυνατούν να διατηρήσουν ποδοσφαιρική ομάδα. Οι οικονομικές απαιτήσεις αυξάνονται συνεχώς, ενώ οι υποχρεώσεις απέναντι στη νομοθεσία και τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού γίνονται ολοένα και περισσότερες. Η τήρηση των κανόνων, η έκδοση αδειών λειτουργίας γηπέδων, τα μητρώα, οι πιστοποιήσεις και οι διοικητικές διαδικασίες είναι αναγκαίες για έναν σύγχρονο και ασφαλή αθλητισμό. Όμως, όταν δεν συνοδεύονται από την απαραίτητη οικονομική και τεχνική στήριξη, μετατρέπονται σε δυσβάσταχτο βάρος για τα ερασιτεχνικά σωματεία.
Οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανές τις ομάδες είναι εθελοντές. Αφιερώνουν αμέτρητες ώρες από τον προσωπικό και επαγγελματικό τους χρόνο, βάζουν χρήματα από την τσέπη τους και καθημερινά παλεύουν με προβλήματα που ξεπερνούν τις δυνάμεις τους. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, κουρασμένοι από τη γραφειοκρατία, τα έξοδα και τις συνεχείς δυσκολίες, αποχωρούν από τον χώρο.
Και όταν απομακρύνονται οι παράγοντες, ακολουθούν σταδιακά και οι προπονητές, οι διαιτητές, οι ποδοσφαιριστές και τελικά οι ίδιοι οι φίλαθλοι. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που επηρεάζει συνολικά τον αθλητισμό και όχι μόνο το ποδόσφαιρο.
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι χώρος κοινωνικοποίησης, πολιτισμού και εκπαίδευσης. Είναι η διέξοδος των παιδιών, η ζωντανή καρδιά των τοπικών κοινωνιών και η βάση πάνω στην οποία χτίζεται ο ελληνικός αθλητισμός. Αν χαθεί αυτή η βάση, οι συνέπειες θα είναι πολύ μεγαλύτερες από τη μείωση των ομάδων ή των μεταγραφών.
Οι λύσεις υπάρχουν, αρκεί να υπάρξει βούληση. Απαιτείται ουσιαστική οικονομική ενίσχυση των ερασιτεχνικών συλλόγων, απλούστευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, τεχνική υποστήριξη για την τήρηση των υποχρεώσεων απέναντι στην Πολιτεία, χρηματοδοτικά προγράμματα για τη συντήρηση και αδειοδότηση των αθλητικών εγκαταστάσεων, καθώς και κίνητρα για την ανάπτυξη των ακαδημιών. Παράλληλα, χρειάζεται στήριξη στους προπονητές, στους διαιτητές και σε όλους όσοι υπηρετούν καθημερινά τον ερασιτεχνικό αθλητισμό.
Το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν, αλλά να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για ένα βιώσιμο μέλλον. Ένα ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο που θα λειτουργεί με κανόνες, αλλά και με ουσιαστική στήριξη. Γιατί χωρίς τα ερασιτεχνικά σωματεία δεν υπάρχει ανάπτυξη, δεν υπάρχουν νέοι αθλητές και δεν υπάρχει μέλλον για τον ελληνικό αθλητισμό.
Ίσως, λοιπόν, η φετινή «σιωπή» των μεταγραφών να μην είναι το πραγματικό πρόβλημα. Είναι απλώς το πιο εμφανές σύμπτωμα μιας πραγματικότητας που εδώ και χρόνια ζητά λύσεις, πριν να είναι πραγματικά αργά.
“Το Σφυρί”
