Η Πρωτομαγιά δεν είναι μια ημερομηνία. Είναι μια γραμμή. Από τη μία πλευρά, όσοι αποδέχτηκαν το άδικο ως κανονικότητα, από την άλλη, όσοι αρνήθηκαν. Εκεί γράφτηκε η ιστορία της εργασίας – όχι με λόγια, αλλά με σύγκρουση.
Με ανθρώπους που δεν περίμεναν να αλλάξουν οι συνθήκες. Δεν προσαρμόστηκαν, τις αμφισβήτησαν. Και γι’ αυτό πλήρωσαν. Για να υπάρξουν όρια εκεί που δεν υπήρχαν, για να υπάρξουν δικαιώματα εκεί που υπήρχε μόνο ανάγκη, για να υπάρξει αξιοπρέπεια εκεί που κυριαρχούσε ο φόβος.
Αυτή είναι η Πρωτομαγιά. Όχι μια ανάμνηση, αλλά ένα σημείο ευθύνης. Γιατί τίποτα δεν διατηρήθηκε επειδή «έτσι έπρεπε». Διατηρήθηκε γιατί κάποιοι δεν έκαναν πίσω. Και χάνεται με τον ίδιο τρόπο – όχι ξαφνικά, αλλά σταδιακά.
Όταν το λιγότερο αρχίζει να μοιάζει αρκετό, όταν το άδικο βαφτίζεται αναγκαίο, όταν η απουσία γίνεται συνήθεια.
Η Πρωτομαγιά δεν ζητά να θυμηθούμε. Ζητά να αποφασίσουμε. Γιατί κάθε εποχή θέτει το ίδιο ερώτημα: θα υπερασπιστούμε όσα παραλάβαμε ή θα τα παραδώσουμε πιο αδύναμα;
Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες απαντήσεις. Υπάρχει μόνο στάση. Στάση απέναντι στην υποχώρηση, στάση απέναντι στη σιωπή, στάση απέναντι σε ό,τι επιχειρεί να μας στερήσει όσα αξίζουμε.
Και αυτή η στάση έχει ένα όνομα: συμμετοχή. Όχι ως επιλογή, αλλά ως ευθύνη. Γιατί η ιστορία δεν αλλάζει από όσους παρακολουθούν, αλλά από όσους συμμετέχουν.
«Το δικαίωμα που δεν υπερασπίζεσαι, παύει να είναι δικαίωμα.»
Και το μέλλον της εργασίας δεν θα το καθορίσουν οι συνθήκες, αλλά η στάση μας απέναντί τους.
