Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟ
Σε μια κοινωνία όπου η ψευτοεκσυγχρονιστική πολιτική, δεξιά και αριστερή, σταμάτησε τη σκέψη είναι επόμενο να ζει τα Χριστούγεννα με τα κακόγουστα κιτς δένδρα των κεντρικών πλατειών. Όλοι αυτοί θεώρησαν την παράδοση ως κατάλοιπο που έπρεπε να εξαφανιστεί. Έτσι εσφαγιάσθη ο γαστρονομικός και αρχιτεκτονικός πλούτος της χώρας και φτάσαμε στον πιθηκισμό του δένδρου, τον επαρχιωτισμό του παγκοσμιοποιημένου γορίλα. Αντίθετα μια πολιτική κοινωνία που βλέπει την παράδοση ως σύγχρονο θα οργάνωνε για τις γιορτές τοπικές αγορές παραδοσιακών, αυτόχθονων προϊόντων διατροφής σε επιλεγμένες όμορφες πλατείες των πόλεων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Καστοριάς, της Λάρισας, της Ρόδου κτλ. Θα ζούσαμε διαφορετικά τα Χριστούγεννα ως πολιτισμός και ως οικονομία. Οι αγρότες, οι μικροβιοτέχνες θα είχαν νέα δίκτυα διάθεσης των προϊόντων τους. Απουσιάζει η φαντασία αλλά και η αγάπη για τον τόπο. Δηλαδή απουσιάζει η αληθινή πολιτική.
Ποιοι τελικά είναι οι ορίζοντες, οι προσδοκίες, οι ρόλοι, κοινώς η δουλειά της Κυβέρνησης, των Υπουργείων Ανάπτυξης, Γεωργίας, της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας και των Περιφερειών; Αλλά και ποιες είναι οι προσδοκίες του κόσμου της αγοράς;
Θεόφιλος Παπαδόπουλος
Δημοσιογράφος
Δρέπανο, Δεκέμβριος 25
